October 2010
WAIT!!!
TUMBLARITY BA YUN???!!! ayun oh.
Fall down a billion times, stand up a billion and one…
I’m back again, trying to submit all my complaints, grievances and frustrations to my two friends, Pen and Paper. At least they won’t disagree with me, rebuke me, repimand me, nor betray me. But what i like most of all is that no matter what i give them, no matter what i do, i’m a hundred percent positive, they won’t reject me.
May isang taong nakapagsabi sakin na ang tagumpay daw ay resulta ng maraming factors. Ihinalintulad niya ang tagumpay sa isang karera. Kagaya ng isang atleta, dapat ay handa ang iyong katawan, nakapagensayo ka, at dapat desidido kang umpisahan ang pagabot sa iyong pangarap na matapos ang karera. Umoo nalang ako ng mga panahong iyon dahil hindi pako nagtatagumpay sa sarili kong karera pero noon palang ay madami nang tanong ang tumatakbo sa isip ko. Sino ba ang nakakapaghanda sa buhay at sa mga mangyayari dito? Sino ba ang nakakaalam ng kung anong ibabato sa kanya ng tadhana para mapaghandaan niya ito? Sa tingin ko wala. At sa karera ng buhay, hindi pwedeng hindi ka madapa. Paano nalang kapag nakadikit na ang muka mo sa aspalto habang pinapanood mo ang mga kalaban mo na malapit na matapos?
Tama siya, na tayo ay mga kalahok sa karera ng buhay. Ipinadala tayo dito para umpisahan ang karera. Tama? Mali. Ipinadala tayo dito hindi para umpisahan kundi tapusin ito hanggang sa huling metro ng takbo. Aanhin mo nga naman ang aga ng pag dating mo sa starting line kung pagputok naman ng starting pistol e hindi ka gagalaw. Oo tama na maghanda. Pero dapat kasabay ng paghahanda na yon ang desisyon sa tuwing madadapa, na ipagpatuloy ang naumpisahan at tapusin ito. Ang pinakamahalaga ay ang huling desisyon na tumayo. Ang mahirap nga lang, hindi mo alam kung ito na ba ang huli mong pagkakadapa o madadapa ka pa uli. May mga kakilala kasi ako na sa huling pagkakadapa nila eh dun pa naisipang mas masarap humiga kesa bumangon. Sayang.
Life is indeed a race. But achieving victory in life is not measured by how fast you ran. Victory is measured by finishing it despite stumbling a billion times. Because in the end, the difference between victory in life and utter failure all boils down to that ONE LAST INSTANT that you decided to stand up and cross the finish line.
RBA 7:21PM 10/30/10
She’s a girl. She’s my friend. But no touching… and no unsanitary exchange of saliva.
- “…it won’t be with a fictitious character.”
- “…it won’t be with a guy who has a girl for a best friend, because girl best friends don’t know when to step back.”
- “…it would have to be in another lifetime.”
- “…it would not be with someone who’s heart already belongs to someone else.”
- “…I will exert more, but not expect more.”
- “…hindi na ko mangagako, PROMISE!”
- “…it would have to be in another lifetime.”
- “…I’ll make sure he loves me more than I love him.”
- “…I’m going to make sure it’s my last.”
- “…siguro BASTED na naman
Source: http://chicogarcia.wordpress.com/category/top-ten/
youraveragefreak replied to your post:youraveragefreak replied to your post: Tugish…
HINDEEEEE! MAPAPADAD DIN AKO S CUBAO X! DAPAT LAAAANNNGGG! :))
hahaha.. tama. MAGCUCUBAO X DIN TAYO! DI NATIN SILA LAHAT BATI! hahahaha
youraveragefreak replied to your post: Tugish takish HUHUHUHUHU LAHAT KAYO NASA MEIDAY NUN EH! BWISET! HUHUHUHUHUHU sayang berna. okay lang yun madami pang gigs at event.. yung malapit sa mga south people.
Salamat kay Pocks, Nheykii, Iyay, Becs at sa mga bandang tumugtog sa NU Rock Awards at Meiday Halloween…
yey buhay na naman ako. 3 oras na tulog. pwede na.